Κρίστα Πάικ: Δύο θανατηφόρες ενέσεις και μια γυναίκα που δεν πέθανε – «Μπορώ να αγκαλιάσω τη μαμά μου;»

Είχε φτάσει η ώρα της εκτέλεσης. Η Κρίστα Πάικ βρισκόταν δεμένη στο κρεβάτι της θανατικής πτέρυγας στο Τενεσί, γνωρίζοντας ότι τα επόμενα λεπτά θα ήταν τα τελευταία της. Η διαδικασία, όμως, καθυστέρησε για περίπου μία ώρα. Και όταν τελικά ξεκίνησε, συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε: η 50χρονη δέχθηκε όχι μία, αλλά δύο θανατηφόρες ενέσεις και παρέμεινε ζωντανή.

Λίγο αργότερα, οι δημοσιογράφοι άκουσαν μόνο το ροχαλητό της. Η κουρτίνα έκλεισε, το μικρόφωνο σίγησε και ασθενοφόρα έφτασαν στη φυλακή. Η γυναίκα που επρόκειτο να γίνει η πρώτη εκτελεσμένη στο Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια μεταφέρθηκε τελικά στο νοσοκομείο. Τι πήγε τόσο «λάθος»;

Πίσω από τη θανατική καταδίκη και την αποτυχημένη εκτέλεση βρίσκεται ένα φρικτό έγκλημα του 1995, ένα ιστορικό κακοποίησης, ζητήματα ψυχικής υγείας και μια υπόθεση στην οποία τρεις νέοι άνθρωποι κατέληξαν να τιμωρηθούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Η δολοφονία της Κόλιν Σλέμερ το 1995 και η πεντάλφα στο στήθος

Το 1995, η 18χρονη τότε Κρίστα Πάικ και δύο έφηβοι συνεργοί της κατηγορήθηκαν ότι βασάνισαν και σκότωσαν την 19χρονη Κόλιν Σλέμερ, συμφοιτήτριά τους σε πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης.

Σύμφωνα με την αστυνομία, η Πάικ και ακόμη δύο έφηβοι παρέσυραν τη Σλέμερ σε εγκαταλελειμμένο χώρο κοντά στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί, όπου τη βασάνισαν, τη μαχαίρωσαν και τη χτύπησαν μέχρι θανάτου. Η ίδια η Πάικ δεν αρνείται τη συμμετοχή της στη δολοφονία.

Η υπόθεση πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις, καθώς οι ερευνητές είχαν συνδέσει το έγκλημα με αποκρυφιστικές πρακτικές. Μία πεντάλφα είχε χαραχθεί στο στήθος της Σλέμερ, ενώ σύμφωνα με την αστυνομία η Πάικ είχε πει σε άλλη μαθήτρια ότι είχε κρατήσει ως «σουβενίρ» ένα κομμάτι από το κρανίο του θύματος.

Οι δικηγόροι της, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι η εικόνα που παρουσιάστηκε στη δίκη ήταν ελλιπής.

Το παιδί που μεγάλωσε μέσα στην κακοποίηση

Οι συνήγοροι της Πάικ υποστήριξαν ότι οι ένορκοι που την καταδίκασαν σε θάνατο δεν είχαν ενημερωθεί πλήρως για την παιδική της ηλικία. Σύμφωνα με στοιχεία του φακέλου της, η Πάικ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον ακραίας αστάθειας, παραμέλησης, σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης.

Οι δικηγόροι της υποστήριξαν ότι είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από πολύ μικρή ηλικία και ότι πάσχει από διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Ζήτησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να σταματήσει την εκτέλεση, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία της θανατηφόρου ένεσης θα μπορούσε να προκαλέσει ακραία ψυχολογική οδύνη λόγω του μετατραυματικού στρες που αντιμετωπίζει. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο, απέρριψε το αίτημά της.

Ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, αρνήθηκε τελικά να της δώσει χάρη.

Γιατί η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο ενώ ο συνεργός της όχι;

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της υπόθεσης αφορά την ηλικία. Η Πάικ ήταν 18 ετών όταν συμμετείχε στη δολοφονία. Ο σύντροφός της, Τάνταριλ Σιπ, ήταν μόλις 17.

Ο Σιπ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, καθώς ήταν ανήλικος και εξακολουθεί να έχει δικαίωμα υπό όρους να ζητήσει αποφυλάκιση.

Αργότερα κατέθεσε ότι εκείνος ήταν που χάραξε την πεντάλφα στο στήθος της Σλέμερ.

Η τρίτη συνεργός, Σαντόλα Πίτερσον, ήταν 18 ετών. Είχε λειτουργήσει ως «τσιλιαδόρος» και, σε αντάλλαγμα για τη συνεργασία της με τις αρχές, καταδικάστηκε με αναστολή.

Η Πάικ είχε πει τότε στην αστυνομία ότι δεν σκεφτόταν καθαρά όταν επιτέθηκε στη Σλέμερ και ότι είχε ζηλέψει, πιστεύοντας πως το θύμα προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή του Σιπ.

Οι δικηγόροι της υποστηρίζουν σήμερα ότι η ηλικία της θα έπρεπε να αξιολογηθεί διαφορετικά, καθώς η επιστημονική γνώση για την ανάπτυξη του εγκεφάλου των νέων έχει εξελιχθεί σημαντικά.

«Μπορώ να αγκαλιάσω τη μαμά μου;»

Όταν το δικαστήριο ανακοίνωσε στην Πάικ την ποινή του θανάτου, εκείνη ξέσπασε σε κλάματα.

Τότε, η εκτέλεση με ηλεκτρική καρέκλα ήταν η προβλεπόμενη μέθοδος στο Τενεσί.

Με δάκρυα στα μάτια η Πάικ ρώτησε: «Μπορώ, σας παρακαλώ, να αγκαλιάσω τη μαμά μου;»

Οι τρεις δεκαετίες στη φυλακή, η ψυχολόγος και το τραύμα

Η Πάικ μπήκε στη φυλακή και πέρασε μεγάλα διαστήματα σε απομόνωση, έως και 23 ώρες την ημέρα. Της χορηγήθηκε Prozac για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, ενώ τα πρώτα χρόνια δυσκολευόταν να εκφράσει μεταμέλεια για όσα είχε κάνει.

Αργότερα, στην αίτηση χάριτος, έγραψε ότι χρειάστηκε «πολλά χρόνια» για να αντιληφθεί το μέγεθος της πράξης της.

«Μου πήρε πολλά χρόνια ακόμη και για να συνειδητοποιήσω τη βαρύτητα αυτού που είχα κάνει», ανέφερε στην αίτηση χάριτος.

Τρία χρόνια πριν από την προγραμματισμένη εκτέλεση, οι δικηγόροι της ζήτησαν από την ψυχολόγο Μπέθανι Μπραντ, ειδική στο ψυχικό τραύμα, να αξιολογήσει την ψυχική της κατάσταση.

Η Μπραντ εξέτασε την Πάικ στη φυλακή και μελέτησε αστυνομικές αναφορές, ιατρικά αρχεία και στοιχεία από την υπόθεση.

Σύμφωνα με την αξιολόγησή της, η Πάικ είχε μεγαλώσει χωρίς σταθερές γονικές φιγούρες. Άνδρες που βρίσκονταν στο περιβάλλον της, σύμφωνα με τους φακέλους, την είχαν κακοποιήσει σεξουαλικά από μικρή ηλικία.

Στα 17 της, έναν χρόνο πριν από τη δολοφονία της Σλέμερ, είχε καταγγείλει στην αστυνομία ότι ένας άνδρας την είχε ρίξει στο έδαφος και τη βίασε. Δεν συνελήφθη ποτέ κανείς για την καταγγελία.

Η ψυχολόγος ανέφερε επίσης ότι η Πάικ διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή αρκετά χρόνια μετά την είσοδό της στη φυλακή.

Σύμφωνα με την ψυχολόγο, η θεραπεία και η φαρμακευτική αγωγή που έλαβε στη φυλακή τη βοήθησαν σημαντικά και σήμερα εμφανίζει, όπως είπε, ενσυναίσθηση και βαθιά μεταμέλεια για το έγκλημα.

«Εγώ θέλω δικαιοσύνη» λέει η μητέρα του θύματος

Για τη μητέρα της Κόλιν Σλέμερ, Μέι Μαρτίνες, τίποτε από αυτά δεν αλλάζει όσα τραγικά συνέβησαν στην κόρη της. Η Μαρτίνες έχει δηλώσει ότι δεν πιστεύει πως ο άνθρωπος που σκότωσε και ακρωτηρίασε την κόρη της μπορεί να έχει αλλάξει.

Η ίδια περιέγραψε στο NBC News μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία που ακολούθησε τον θάνατο της κόρης της.

Μετά τη δίκη ανακάλυψε ότι τμήματα της σορού της κόρης της είχαν διατηρηθεί ως αποδεικτικά στοιχεία. Χρειάστηκε μάλιστα κάποια στιγμή να παραλάβει το κρανίο τους παιδιού της από το δικαστήριο, ενώ άλλα λείψανα της στάλθηκαν από την ιατροδικαστική υπηρεσία, με αποτέλεσμα η σορός να εκταφεί επανειλημμένα για να ταφούν μαζί της.

«Την είχαμε θάψει σε καθολικό νεκροταφείο», είπε. «Και έπρεπε να την ξεθάβουν κάθε φορά που μου έστελναν τμήματα του σώματός της».

Η Μαρτίνες έχει δηλώσει ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί σήμερα να αισθανθεί ότι αποδίδεται δικαιοσύνη στην κόρη της είναι να παρακολουθήσει την εκτέλεση της Πάικ.

Η πρώτη γυναίκα μετά από περισσότερα από 200 χρόνια

Η εκτέλεση της Πάικ είχε και μια ιστορική διάσταση. Οι αρχές του Τενεσί είχαν προετοιμαστεί για μια διαδικασία που θα ήταν εξαιρετικά σπάνια: την εκτέλεση γυναίκας κρατουμένης.

Η Πάικ ήταν η μοναδική γυναίκα στη θανατική πτέρυγα του Τενεσί και επρόκειτο να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν από την πολιτεία εδώ και περισσότερους από δύο αιώνες.

Οι σωφρονιστικές αρχές είχαν εξετάσει ακόμη και το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά γυναίκες σωφρονιστικοί υπάλληλοι κατά τη μεταφορά της από τη γυναικεία φυλακή του Nashville στο Riverbend Maximum Security Institution.

Στην εκτέλεση επρόκειτο να παρευρεθεί και ο πνευματικός της, Μάικι Νόετσελ, βουδιστής δάσκαλος. Ο ίδιος είχε δηλώσει πριν από την εκτέλεση ότι η Πάικ δεν αποφεύγει να μιλήσει για το έγκλημά της.

«Έκανε κάτι τρομερό. Φρικτό. Μισώ το γεγονός ότι συνέβη και νιώθω βαθιά συμπόνια για την οικογένεια της Κόλιν Σλέμερ», είχε πει.

Παράλληλα, υποστήριζε ότι η ζωή της Πάικ δείχνει πως η αλλαγή και η λύτρωση είναι δυνατές.

Το τι θα ακολουθήσει για την Πάικ μετά την αποτυχημένη εκτέλεση είναι πλέον το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο της υπόθεσης.

To άρθρο Κρίστα Πάικ: Δύο θανατηφόρες ενέσεις και μια γυναίκα που δεν πέθανε – «Μπορώ να αγκαλιάσω τη μαμά μου;» δημοσιεύτηκε στο NewsIT .