Στο Κολωνάκι, η Αθήνα βρίσκει τον ρυθμό της

Υπάρχει μια στιγμή, γύρω στις εννιά το πρωί, που το Κολωνάκι δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Πριν ανοίξουν οι βιτρίνες της Τσακάλωφ και αφού έχει περάσει η πρώτη κίνηση προς το κέντρο, η πλατεία γεμίζει με ανθρώπους που απλώς κάθονται εκεί. Δεν είναι τουριστική εικόνα. Είναι γειτονιά.

Αν έχετε δύο μέρες στην Αθήνα και δεν θέλετε να τις περάσετε σε ουρές, αυτή η γειτονιά είναι από τις λίγες που σας αφήνουν να δείτε την πόλη χωρίς να μπείτε ποτέ σε λεωφορείο. Το Σύνταγμα απέχει δέκα λεπτά με τα πόδια, το Βυζαντινό Μουσείο άλλα πέντε, και η βάση του τελεφερίκ είναι εκεί που τελειώνει η ανηφόρα.

Η γειτονιά με τα πόδια

Το Κολωνάκι είναι μικρό και ανηφορικό, και αυτά τα δύο καθορίζουν πώς θα το περπατήσετε. Όσο ανεβαίνετε προς τη Δεξαμενή, τόσο ησυχάζει και τόσο κουράζονται τα πόδια. Το επίπεδο κομμάτι, γύρω από Σκουφά και Ομήρου, είναι εκείνο που θα διασχίσετε περισσότερες φορές απ’ όσες φαντάζεστε.

Κρατήστε το απόγευμα για τα στενά πάνω από την πλατεία. Είναι η ώρα που η γειτονιά αδειάζει από τα γραφεία και δεν έχει ακόμη γεμίσει από τα τραπέζια.

Ο Λυκαβηττός, νωρίς

Το τελεφερίκ ανεβάζει στην κορυφή σε τρία λεπτά. Αν έχετε χρόνο, το μονοπάτι από την οδό Κλεομένους κάνει περίπου είκοσι πέντε λεπτά και αξίζει περισσότερο, γιατί η θέα ανοίγει σταδιακά αντί να σας παραδοθεί έτοιμη.

Η ώρα κάνει τη διαφορά. Νωρίς το απόγευμα ο λόφος είναι σχεδόν άδειος. Στη δύση γεμίζει, και η ουρά για το τελεφερίκ της επιστροφής είναι μεγαλύτερη από την ανάβαση.

Δύο μουσεία χωρίς ουρά

Το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης είναι και τα δύο σε απόσταση περιπάτου και συνήθως πιο ήσυχα από τα μεγάλα ονόματα του κέντρου. Αν έχετε χρόνο μόνο για ένα, το Βυζαντινό έχει και κήπο για μετά.

Πού θα φάτε

Η απλή διάκριση ισχύει ακόμη: όσο απομακρύνεστε από την πλατεία, τόσο πέφτουν οι τιμές και τόσο ανεβαίνει η πιθανότητα να ακούσετε ελληνικά στο διπλανό τραπέζι. Δύο δρόμοι πιο πάνω αλλάζει και ο λογαριασμός και το κοινό.

Πού θα μείνετε

Το Κολωνάκι δεν έχει πολλά ξενοδοχεία, και όσα έχει είναι από τα ακριβότερα της πόλης. Η εναλλακτική που μεγάλωσε τα τελευταία χρόνια είναι τα διαμερίσματα: παλιά οροφοδιαμερίσματα του εξήντα και του εβδομήντα που ανακαινίστηκαν.

Η διαφορά με τα μεγάλα χαρτοφυλάκια είναι πρακτική. Κάποια τα κρατούν ιδιοκτήτες που μένουν στην ίδια γειτονιά, οπότε αν χρειαστείτε κάτι, απαντάει κάποιος που ξέρει τον δρόμο. Δύο τέτοια διαμερίσματα στο Κολωνάκι δέχονται απευθείας κρατήσεις: ένα ενός υπνοδωματίου, δίπλα στο τελεφερίκ, και ένα μεγαλύτερο, δύο υπνοδωματίων κοντά στον Ευαγγελισμό.

Αν μένετε πάνω από τρεις νύχτες, αξίζει να δείτε αν υπάρχει πραγματική κουζίνα. Στο Κολωνάκι το πρωινό έξω κοστίζει, και η διαφορά φαίνεται στο τέλος του Σαββατοκύριακου.

Στις εννιά το επόμενο πρωί η πλατεία θα είναι πάλι εκεί, με τους ίδιους ανθρώπους στα ίδια τραπέζια. Είναι το πιο κοντινό που έχει η Αθήνα σε γειτονιά που δεν άλλαξε επειδή την ανακάλυψαν.

To άρθρο Στο Κολωνάκι, η Αθήνα βρίσκει τον ρυθμό της δημοσιεύτηκε στο NewsIT .