AfD: Η Γερμανία ζει ξανά τον εφιάλτη του ναζισμού – Από «κόμμα των καθηγητών» απόλυτος εκφραστής του πιο ακραίου λαϊκισμού

Η Γερμανία ξύπνησε σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Η σαρωτική νίκη της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ προκαλεί πολιτικό σεισμό στη χώρα και στέλνει ισχυρό μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη μετά από μια ιστορική εκλογική ανατροπή που αλλάζει τα δεδομένα για τη γερμανική πολιτική.

Με ποσοστό που αγγίζει το 44% – πρωτοφανές για την ακροδεξιά στη Γερμανία – το ακροδεξιό κόμμα AfD υπερδιπλασιάζει τη δύναμή του σε σχέση με το 2021 και αναδεικνύεται σε μακράν ισχυρότερη πολιτική δύναμη του κρατιδίου, αφήνοντας τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU) του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς στο 17,2%. Ταυτόχρονα φέρνει ξανά στο προσκήνιο έναν εφιάλτη που η μεταπολεμική Γερμανία πίστευε ότι είχε αφήσει οριστικά πίσω της: του ναζισμού.

Τρία κόμματα στο φάσμα από το κέντρο ως την αριστερά – Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι Πράσινοι και το κόμμα Η Αριστερά (Die Linke) – πέρασαν τον πήχη του 5% κι εισέρχονται στο κρατιδιακό κοινοβούλιο, με το καθένα να εξασφαλίζει περί το 9%. Το λαϊκιστικό κόμμα Συμμαχία Ζάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) επίσης πέρασε το όριο του 5% και εισέρχεται στο κοινοβούλιο. Αντίθετα, το φίλα προσκείμενο στις επιχειρήσεις κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP), που μέχρι τώρα συγκυβερνούσε στο κρατίδιο, είδε το ποσοστό του να κατακρημνίζεται στο 2,6% και δεν θα καταλάβει έδρες στη νέα Βουλή.

Η συμμετοχή άγγιξε το 78%, σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα. Είναι η υψηλότερη από την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, στοιχείο που αντανακλά το μεγάλο ενδιαφέρον των πολιτών για τη χθεσινή εκλογική αναμέτρηση. Το αποτέλεσμα γράφει ιστορία, αλλά δεν χαρίζει στην ακροδεξιά AfD την εξουσία που διεκδικούσε. Το κόμμα εξασφαλίζει 39 από τις 83 έδρες της τοπικής Βουλής και βρίσκεται μόλις τρεις έδρες μακριά από την απόλυτη πλειοψηφία. Ωστόσο, για πρώτη φορά, η γερμανική ακροδεξιά βρίσκεται τόσο κοντά στο να κυβερνήσει μόνη της ένα κρατίδιο. Η επόμενη μέρα για την Γερμανία παραμένει αβέβαιη.

Η απόσταση των τριών εδρών μπορεί να μοιάζει μικρή στην κάλπη. Πολιτικά, όμως, είναι τεράστια. Γιατί απέναντι στην εκλογική επέλαση της AfD παραμένει το λεγόμενο Brandmauer, το «τείχος προστασίας» που έχουν υψώσει τα υπόλοιπα κόμματα, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί της.

Ο εκλογικός θρίαμβος της Κυριακής (06.09.2026) για την ακροδεξιά μετατρέπει έτσι τη Σαξονία-Άνχαλτ σε ένα ακόμη μεγάλο τεστ για τη Γερμανία: πόσο μπορεί να αντέξει το πολιτικό σύστημα απέναντι στην άνοδο ενός κόμματος που πλέον δεν βρίσκεται στο περιθώριο, αλλά διεκδικεί ανοιχτά ρόλο στη διακυβέρνηση;

Και το ερώτημα δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο κρατίδιο. Η AfD έχει πλέον εδραιωθεί σε μεγάλο μέρος της γερμανικής πολιτικής σκηνής, ιδιαίτερα στα ανατολικά κρατίδια, και η άνοδός της εξελίσσεται σε μία από τις σημαντικότερες πολιτικές μετατοπίσεις της μεταπολεμικής Γερμανίας.

Πώς, όμως, ένα κόμμα που ιδρύθηκε μόλις το 2013 ως ευρωσκεπτικιστική αντίδραση στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης έφτασε να απειλεί σήμερα την πολιτική κυριαρχία των παραδοσιακών κομμάτων;

Για να καταλάβουμε την AfD του σήμερα, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 2013… Τότε που ένα κόμμα οικονομολόγων πολεμούσε το ευρώ και εξελίχθηκε σε μια πανίσχυρη εθνικιστική δύναμη.

Από την κρίση του ευρώ στην ίδρυση της AfD

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (Alternative für Deutschland, AfD) ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο 2013, μέσα στη δίνη της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

Στην αρχική της μορφή, ελάχιστα θύμιζε το κόμμα που γνωρίζει σήμερα η Ευρώπη. Πρωταγωνιστής ήταν ο οικονομολόγος Bernd Lucke, πλαισιωμένος από πανεπιστημιακούς, οικονομολόγους, δημοσιογράφους και πρώην στελέχη της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης.

Το βασικό της μήνυμα ήταν οικονομικό: η Γερμανία δεν θα έπρεπε να συνεχίσει να χρηματοδοτεί τα πακέτα διάσωσης της Ευρωζώνης.

Η Ελλάδα βρέθηκε τότε στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας του κόμματος. Για την AfD, η ευρωπαϊκή πολιτική διάσωσης μετακύλιε το κόστος στους Γερμανούς φορολογούμενους και δημιουργούσε ένα ευρωπαϊκό σύστημα στο οποίο η Γερμανία καλούνταν να πληρώνει για τα προβλήματα άλλων χωρών.

Εκείνη την εποχή η AfD χαρακτηρίστηκε συχνά ως το «κόμμα των καθηγητών». Δεν ήταν ακόμη ένα κλασικό εθνικιστικό κόμμα. Η πολιτική της ταυτότητα ήταν κυρίως ευρωσκεπτικιστική και οικονομική. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013 έφτασε κοντά στην είσοδο στη Bundestag, αλλά έμεινε κάτω από το όριο του 5%. Έναν χρόνο αργότερα, το 2014, ωστόσο, κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτές.

Το 2015 αποτελεί το κομβικό σημείο στην ιστορία της AfD. Το μεταναστευτικό και η απόφαση της κυβέρνησης της Άνγκελα Μέρκελ να δεχθεί μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών άλλαξαν ριζικά τη γερμανική πολιτική ατζέντα. Και άλλαξαν και την AfD.

Στο εσωτερικό του κόμματος επικράτησε σταδιακά η εθνικιστική πτέρυγα. Το μεταναστευτικό, το Ισλάμ, η εθνική ταυτότητα και η ασφάλεια αντικατέστησαν την κρίση του ευρώ ως κεντρικά θέματα της πολιτικής της. Ο ιδρυτής της, Bernd Lucke, έχασε τη μάχη για τον προσανατολισμό του κόμματος και αποχώρησε.

Το κόμμα δεν ήταν πλέον το ίδιο. Από ένα κόμμα οικονομολόγων που αμφισβητούσε το ευρώ μετατρεπόταν σε ένα αντιμεταναστευτικό, εθνικιστικό και λαϊκιστικό κόμμα της ριζοσπαστικής δεξιάς.

Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2017 η AfD κατέγραψε 12,6% και μπήκε για πρώτη φορά στη Bundestag. Ήταν ένα ιστορικό αποτέλεσμα.

Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Γερμανία ένα κόμμα της άκρας δεξιάς απέκτησε τόσο ισχυρή παρουσία στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο. Η επιτυχία, όμως, συνοδεύτηκε από νέες εσωτερικές συγκρούσεις.

Στελέχη που θεωρούνταν πιο μετριοπαθή αποχώρησαν σταδιακά, ενώ ενισχύθηκαν οι πιο ριζοσπαστικές τάσεις. Ανάμεσα στα πρόσωπα που συνδέθηκαν με αυτή την εξέλιξη ήταν ο Μπιερν Χέκε, ηγετική φυσιογνωμία της AfD στη Θουριγγία.

Η λεγόμενη Der Flügel – «Η Πτέρυγα», που συνδέθηκε με τον Χέκε, αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα της εθνικιστικής και εξτρεμιστικής πτέρυγας του κόμματος.

Έτσι, η AfD άρχισε να αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως ένα λαϊκιστικό κόμμα της δεξιάς αλλά και ως πιθανή απειλή για τη φιλελεύθερη δημοκρατική τάξη της χώρας.

Τι θέλει σήμερα η AfD

Η σύγχρονη AfD έχει ως βασικό πολιτικό της άξονα το μεταναστευτικό.

Ζητά αυστηρότερο έλεγχο των συνόρων, σημαντικό περιορισμό της μετανάστευσης και αυστηρότερη πολιτική ασύλου. Στην πολιτική της ρητορική έχει αποκτήσει κεντρική θέση ο όρος «Remigration», ο οποίος χρησιμοποιείται από την AfD στο πλαίσιο των προτάσεών της για επιστροφή ή απέλαση μεταναστών που δεν έχουν δικαίωμα παραμονής, αλλά έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις λόγω της χρήσης του από την ευρύτερη γερμανική ακροδεξιά.

Στο ζήτημα της Ευρώπης, η AfD παραμένει βαθιά ευρωσκεπτικιστική. Το κόμμα υποστηρίζει την επιστροφή περισσότερων αρμοδιοτήτων στα εθνικά κράτη και έχει φτάσει να τάσσεται υπέρ της πιθανότητας αποχώρησης της Γερμανίας από την ΕΕ, (Dexit), εάν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.

Στην εξωτερική πολιτική ακολουθεί επίσης μια ιδιαίτερη γραμμή.

Η AfD αντιτίθεται στη στρατιωτική και οικονομική στήριξη της Ουκρανίας, έχει ταχθεί κατά των κυρώσεων στη Ρωσία και υποστηρίζει την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Μόσχα.

Στην ενεργειακή πολιτική απορρίπτει μεγάλο μέρος της πράσινης μετάβασης της Γερμανίας, τάσσεται υπέρ της χρήσης ορυκτών καυσίμων και της πυρηνικής ενέργειας και αμφισβητεί πλευρές της κυρίαρχης πολιτικής για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Στα κοινωνικά ζητήματα, προβάλλει την παραδοσιακή οικογένεια, αντιτίθεται σε αρκετές πολιτικές που αφορούν τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και ασκεί έντονη κριτική στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, ζητώντας τον περιορισμό ή την κατάργηση της κρατικής τους χρηματοδότησης.

Οι επικριτές της AfD υποστηρίζουν ότι η πολιτική της ατζέντα κινείται στα άκρα του γερμανικού πολιτικού φάσματος. Η γερμανική υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας έχει χαρακτηρίσει το κόμμα «εξτρεμιστικό», χαρακτηρισμό που η AfD απορρίπτει ως πολιτικά υποκινούμενο.

Η AfD διοικείται σε εθνικό επίπεδο από δύο συμπροέδρους, οι οποίοι επανεκλέχθηκαν πρόσφατα στο συνέδριο του κόμματος τον Ιούλιο του 2026: την Άλις Βάιντελ, που είναι και επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, και τον Τίνο Χρουπάλα, συμπρόεδρο, που ανέλαβε τη συν-αρχηγία του AfD τον Νοέμβριο του 2019, διαδεχόμενος τον Αλεξάντερ Γκάουλαντ. Έκτοτε έχει επανεκλεγεί επανειλημμένα στην ηγεσία του κόμματος.

Η Άλις Βάιντελ και οι αντιφάσεις της AfD

Ίσως κανένα πρόσωπο δεν συμβολίζει καλύτερα τις αντιφάσεις της σύγχρονης AfD από την Άλις Βάιντελ.

Οικονομολόγος με επαγγελματική εμπειρία στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πέρασμα από την Goldman Sachs και εμπειρία ζωής στην Κίνα, η Βάιντελ δεν ταιριάζει εύκολα στο στερεότυπο του κλασικού ακροδεξιού πολιτικού.

Είναι ταυτόχρονα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα ενός κόμματος που καταγγέλλει το «σύστημα». Και η προσωπική της ζωή δημιουργεί μια ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση.

Η Βάιντελ είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλη και έχει σύντροφο με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα. Παράλληλα, ηγείται ενός κόμματος που υπερασπίζεται την παραδοσιακή οικογένεια και έχει υιοθετήσει σκληρή αντιμεταναστευτική και αντι-ισλαμική ρητορική. Η ίδια υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην προσωπική της ζωή και στις πολιτικές θέσεις της AfD.

Για τους υποστηρικτές της, η Βάιντελ είναι ακριβώς η απόδειξη ότι το κόμμα δεν είναι αυτό που προσπαθούν να παρουσιάσουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Για τους επικριτές της, αντίθετα, η προσωπική της εικόνα αποτελεί μέρος της προσπάθειας του κόμματος να εμφανιστεί πιο «κανονικοποιημένο» και αποδεκτό στο πολιτικό κέντρο.

Η σχέση της AfD με το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα. Στελέχη του κόμματος έχουν προκαλέσει επανειλημμένα αντιδράσεις με δηλώσεις τους για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος και την περίοδο του Τρίτου Ράιχ.

Ο Αλεξάντερ Γκόλαντ είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις όταν υποβάθμισε τη ναζιστική περίοδο ως ένα μικρό τμήμα της γερμανικής ιστορίας, ενώ ο Μπιερν Χέκε έχει αναφερθεί στο μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο με τρόπο που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο απέκτησαν δημοσιότητα και οι αποκαλύψεις σχετικά με τον παππού της Βάιντελ, Hans Weidel, ο οποίος, σύμφωνα με έρευνα γερμανικών μέσων βασισμένη σε αρχειακά έγγραφα, είχε υπηρετήσει ως δικαστής κατά τη ναζιστική περίοδο.

Η ίδια, μέσω εκπροσώπου της, έχει δηλώσει ότι δεν γνώριζε τον ρόλο του παππού της και ότι λόγω οικογενειακών σχέσεων δεν υπήρχε ουσιαστική επαφή μαζί του.

Το ζήτημα έχει ιδιαίτερο συμβολισμό επειδή αφορά την επικεφαλής ενός κόμματος που βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ευρύτερης γερμανικής συζήτησης για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται η μνήμη του ναζισμού.

Ο Τίνο Χρουπάλα, ο πρώην ελαιοχρωματιστής

Ο δεύτερος κεντρικός πόλος της ηγεσίας είναι ο Τίνο Χρουπάλα.

Προερχόμενος από τη Σαξονία και με επαγγελματικό υπόβαθρο ως ελαιοχρωματιστής, ο Χρουπάλα αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο της Βάιντελ.

Είναι πιο κοντά στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, όπου η AfD έχει δημιουργήσει μερικά από τα ισχυρότερα εκλογικά της προπύργια.

Ο Μπιέρν Χέκε και η πιο σκληρή πλευρά του κόμματος

Αν η Βάιντελ αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο της AfD προς το ευρύτερο εκλογικό σώμα, ο Μπιέρν Χέκε θεωρείται από πολλούς η έκφραση της πιο ριζοσπαστικής ιδεολογικής πλευράς της.

Ο ηγέτης της AfD στη Θουριγγία έχει βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο των γερμανικών αρχών και της δικαιοσύνης για δηλώσεις και πολιτικές τοποθετήσεις που χαρακτηρίστηκαν ως εξτρεμιστικές. Η δημοτικότητά του του, ωστόσο, παραμένει σημαντική.

Ούλριχ Ζίγκμουντ: Ο χαμογελαστός ηγέτης του AfD στη Σαξονία

Ο 35χρονος και ανερχόμενος Ούλριχ Ζίγκμουντ έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας, καθώς οδήγησε την AfD σε ένα ιστορικό εκλογικό ποσοστό (κοντά στο 44%) στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ. Αντιπροσωπεύει τη νέα, νεότερη γενιά στελεχών του κόμματος που διεκδικούν πλέον ανοιχτά ρόλο στη διακυβέρνηση. Ο πωλητής αρωμάτων αναδεικνύεται στον απόλυτο πολιτικό πρωταγωνιστή.

«Γράψαμε ιστορία!», δήλωσε πανηγυρίζοντας. Και πράγματι, η επίδοση της AfD αποτελεί το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει πετύχει ποτέ το κόμμα σε περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία.

Χαμογελαστός, καλοχτενισμένος, επικοινωνιακός, κυκλοφορεί με ένα γαλάζιο μηχανάκι, βγάζει selfies με ψηφοφόρους και μιλά για «ελπίδα» και επιστροφή σε μια «ασφαλή Γερμανία».

Ο Ούλριχ Ζίγκμουντ γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1990, μόλις λίγες εβδομάδες μετά την επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Μεγάλωσε στην Τανγκερμίντε, μια γραφική πόλη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, όπου εξακολουθεί να ζει. Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, εργάστηκε στις πωλήσεις.

Πουλούσε αρώματα και προϊόντα αρωματισμού χώρων σε γυμναστήρια και πολυκαταστήματα, ενώ αργότερα δημιούργησε δική του επιχείρηση στο Βερολίνο.

«Μου αρέσει να πουλάω», είχε δηλώσει ο ίδιος σε παλαιότερη συνέντευξή του. Σήμερα, το προϊόν του είναι η πολιτική. Και ο Ζίγκμουντ αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικός πωλητής.

Κι όμως η πολιτική διαδρομή του Ζίγκμουντ ξεκίνησε από το CDU. Σύντομα, όμως, απομακρύνθηκε από το κεντροδεξιό κόμμα και το 2014 εντάχθηκε στην AfD, μόλις έναν χρόνο μετά την ίδρυσή της.

Το μεγάλο άλμα στην αναγνωρισιμότητά του ήρθε την περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού. Ο τότε σχετικά άγνωστος βουλευτής άρχισε να ανεβάζει βίντεο στα social media εναντίον των περιορισμών, των μασκών, των εμβολιασμών και των κυβερνητικών μέτρων.

Δεν ένοιαζε με κλασικό πολιτικό. Μιλούσε στην κάμερα με χαλαρό ύφος, χαμογελούσε και έδινε την εικόνα ενός ανθρώπου που ορθώνει ανάστημα «απέναντι στο σύστημα» στο πλευρό του απλού πολίτη.

Η στρατηγική του απέδωσε. Σήμερα ο Ζίγκμουντ φέρεται να έχει πάνω από 850.000 ακολούθους στο TikTok, αριθμός τεράστιος για Γερμανό πολιτικό.

Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις του είναι, σε μεγάλο βαθμό, σχεδιασμένες και για το διαδίκτυο. Συχνά κρατά το κινητό του, τραβά το πλήθος και μεταφέρει τις εικόνες στους followers του.

Η δεύτερη μεγάλη επιτυχία του Ζίγκμουντ είναι ότι κατάφερε να συνδυάσει την οργή με την αισιοδοξία. Εκεί όπου άλλα στελέχη της AfD επιτίθενται με σκληρή γλώσσα στους μετανάστες και στις πολιτικές ελίτ, εκείνος χαμογελά. Μιλά για ένα καλύτερο μέλλον και ταυτόχρονα αξιοποιεί τη νοσταλγία για το παρελθόν. «Θέλουμε επιτέλους πίσω την καλή, παλιά, ασφαλή Γερμανία μας», ήταν ένα από τα βασικά του μηνύματα στην προεκλογική εκστρατεία.

Η Σαξονία-Άνχαλτ είναι πρόσφορο έδαφος για αυτή τη ρητορική. Το κρατίδιο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει υψηλότερη ανεργία και οικονομικές ανισότητες σε σχέση με τη δυτική Γερμανία, ενώ αρκετοί κάτοικοι αισθάνονται ότι η επανένωση δεν τους έφερε την ευημερία που περίμεναν.

Τον Αύγουστο, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel κυκλοφόρησε με τον Ζίγκμουντ στο εξώφυλλο, χαρακτηρίζοντάς τον «τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο στη Γερμανία».

Ο χαρακτηρισμός, αντί να τον πλήξει, μετατράπηκε σε παράσημο για τους υποστηρικτές του. Σε προεκλογικές συγκεντρώσεις ψηφοφόροι του έφερναν αντίτυπα του περιοδικού για να τους τα υπογράψει.

Ο ίδιος δεν έχει το προφίλ των παλαιότερων ακροδεξιών πολιτικών που εμφανίζονταν με ακραία σύμβολα και επιθετική ρητορική, όμως έχει βρεθεί και ο ίδιος στο επίκεντρο σοβαρών αντιδράσεων. Και οι τοποθετήσεις του για το Ολοκαύτωμα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις.

Όταν ρωτήθηκε από το Politico εάν το Ολοκαύτωμα ήταν το χειρότερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, δήλωσε ότι δεν μπορούσε να το κρίνει, καθώς δεν μπορούσε να αποτιμήσει ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία.

Η AfD έχει κι άλλον πρωταγωνιστή

Ο Ζίγκμουντ είναι το πρόσωπο της εκστρατείας, αλλά δεν είναι απαραίτητα και ο βασικός ιδεολογικός εγκέφαλος της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ.

Κεντρικό ρόλο έχει ο Χανς-Τόμας Τιλσνάιντερ, αντιπρόεδρος του κόμματος και ένας από τους βασικούς ιδεολόγους του. Ο Τιλσνάιντερ έχει ταχθεί υπέρ της αλλαγής των σχολικών προγραμμάτων και της περικοπής χρηματοδότησης σε πολιτιστικούς και κοινωνικούς οργανισμούς που θεωρεί ιδεολογικά αντίθετους προς την AfD.

Είναι επίσης γνωστός για τη φιλορωσική του στάση.

Το αποτέλεσμα που αλλάζει την Ευρώπη

Η Σαξονία-Άνχαλτ μπορεί να είναι ένα κρατίδιο μόλις 2,1 εκατομμυρίων κατοίκων, η κάλπη της, όμως, στέλνει ένα μήνυμα που ξεπερνά κατά πολύ τα γερμανικά σύνορα.

Μια ισχυρότερη AfD στο Βερολίνο θα μπορούσε, συνεπώς, να σημαίνει νέα δεδομένα για ολόκληρη την ΕΕ. Θα μπορούσε να επηρεάσει τη γερμανική στάση απέναντι στη Μόσχα και τον πόλεμο στην Ουκρανία, να πιέσει για αυστηρότερη ευρωπαϊκή πολιτική στο μεταναστευτικό και να αναζωπυρώσει τη συζήτηση για τα όρια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η μάχη, επομένως, δεν αφορά πλέον μόνο το ποιος θα κυβερνήσει ένα γερμανικό κρατίδιο.

Αφορά το ποια Γερμανία θα διαμορφωθεί τα επόμενα χρόνια – και, μαζί της, προς τα πού θα κινηθεί η Ευρώπη.

To άρθρο AfD: Η Γερμανία ζει ξανά τον εφιάλτη του ναζισμού – Από «κόμμα των καθηγητών» απόλυτος εκφραστής του πιο ακραίου λαϊκισμού δημοσιεύτηκε στο NewsIT .